RACISME. Hoe het is om een andere huid­skleur te hebben, weet ik niet.

Ik weet wel hoe het is om als gezin buiten de blanke norm te vallen. En hoe mensen daar te pas en te onpas opmerkin­gen over mak­en of sug­gestieve vra­gen over stellen.

Vri­jwel alti­jd waar mijn dochter BIJ is.

Een korte bloemlezing:

  • Een andere oud­er: “Is ze gead­opteerd? Oh, ik dacht al… jij zult vast geen Chi­nese man hebben.”
  • Op een ver­jaardag: “Wat kan ze goed dansen. Tja, dat zie je vaak bij die mensen hè?”
  • Een bouw­vakker op straat: “Je weet toch wel dat ze alti­jd weer naar hun echte moed­er terug gaan?”
  • In de wachtkamer van de dok­ter: “Is haar echte moed­er dood?”
  • Op de markt: “Ja, in Thai­land mak­en ze wel mooie kinderen hè?”
  • Een klant: “Wat knap van je. Ik zou nooit van zo’n kind kun­nen houden.”
  • Op het school­plein: “Kon­den jul­lie geen blank kind adopteren?”

Deze mensen bedoelden het alle­maal niet ver­keerd. Ze waren meestal nieuwsgierig.

Maar lees deze zin­nen nog eens. En ga dan in de schoe­nen van onze dochter Jira staan.

Respect komt van re-spectare. Dat betekent nog een keer kijken. En dan het lief­st vanu­it het per­spec­tief van de ander.

Kijk nog een keer en dan met je hart in plaats van met je nieuwsgierigheid.

No-nonsense coaching en direct toepasbaar in de praktijk

Mijn sti­jl van coachen is oploss­ings- en prak­tijkgericht. Ik pas zow­el Co-Active coach­ing als KATA-coach­ing toe. Sim­pel gezegd betekent dit dat ik focus op de per­soon als geheel en wat hij/zij nodig heeft om richt­ing te geven aan zijn leven.

Je hoeft geen uren­lange gesprekken met me te voeren, omdat je als lei­d­inggevende al druk genoeg bent. Ik zorg snel voor inzicht­en die makke­lijk te onthouden zijn, zodat jij het direct in de prak­tijk kan toepassen. 

Onze gesprekken mogen van mij best gezel­lig zijn, zolang jij naar buiten wan­delt met een actieplan om er weer tege­naan te gaan. Lees meer over lei­der­schap­scoach­ing.