fbpx

Een paar maan­den gele­den stond ik met een moed­er op het school­plein te prat­en. Ik deed mijn beklag over mensen die naar mijn mening te lang zak­en voor zich uitschuiv­en en daar­door afsprak­en niet nakomen. Zij hield mij een spiegel voor. Mijn verwachtin­gen van anderen waren hoogst­waarschi­jn­lijk niet real­is­tisch. Ik legde hen namelijk naast dezelfde meet­lat als de meet­lat die ik voor mijzelf hanteer. Maar, zei zij, ik had wel een erg hoog zelf­s­tar­tend ver­mo­gen. Dat mocht ik niet van anderen verwacht­en. Ik liep bedu­usd weg bij dat gesprek. Ik? Een erg hoog zelf­s­tar­tend ver­mo­gen? Een sterke eigen­schap waar ik me totaal niet bewust van was. Die dag zat ik nog veel met het school­plein-gesprek in mijn hoofd. Mijn gedacht­en dreven af naar de peri­ode waarin mijn zelf­s­tar­tend ver­mo­gen ontkiemde en een sterke eigen­schap werd.

5 jaar gele­den vol­gde ik een MBA. Mijn over­weg­ing om naast mijn werk was ik afges­tudeerd in de sociale psy­cholo­gie en ik wilde naast die ogen­schi­jn­lijk “softe” studie een bredere the­o­retisch basis kweken op een meer “hard” vak als bedri­jf­skunde. Daar­naast ston­den mijn man en ik op de wachtli­jst om een kind­je te adopteren en wilde ik de lange wacht­ti­jd nut­tig en leuk best­e­den. Tenslotte wilde ik naast een veeleisende baan iets doen wat echt van mijzelf was, waar ík voor had gekozen en waar­door ik me ontwikkelde. Tijd voor mezelf. Ik keek uit naar inspir­erende avon­den vol nieuwe inzicht­en en waarde­volle dis­cussies.

Tijd voor mezelf

De MBA-studie heeft me veel gebracht. The­o­retis­che ken­nis, een netwerk en een mooie titel. En tijd voor mezelf. Toch zag deze tijd er wel heel anders uit dan ik verwacht had. De MBA bleek vooral de ultieme test op mijn dis­ci­pline. De col­leges waren op don­derdag­mid­dag en ‑avond, ter­wi­jl het werk gewoon door­den­derde en ik in de pauzes in con­fer­ence calls zat en tussendoor spoed­mails beant­wo­ordde. Alle­maal aflei­din­gen die tussen mij en mijn inspir­erende col­leges in zat­en.

Alleen met het aan­wezig zijn bij inspir­erende lessen haalde ik mijn papiert­je niet. Helaas! Week­end na week­end vulde ik “de tijd voor mezelf” met het schri­jven van papers, het lezen van artike­len en het doen van onder­zoeken. Feestjes zei ik af, luieren op de bank was er niet meer bij en de tijd voor sociale con­tacten werd beperkt tot het min­i­mum. Om mij heen werd nie­mand heel blij van alle tijd die ik aan mijn studie besteed­de. Mijn collega’s, mijn fam­i­lie, mijn vrien­den, mijn man. Om mij heen leverde iedereen in, maar ik haalde vak na vak en jaar naar jaar. Vol ent­hou­si­asme stortte ik me steeds weer op een nieuw onder­w­erp en verdiepte ik me in nieuwe casussen en nieuwe organ­isaties. Tot dat mijn the­sis naderde. En ik in elka­ar stortte.

Vooraf­gaand aan de MBA snak­te ik naar “tijd voor mezelf”. Tijd vol inspi­ratie, inspi­ratie die ik broodnodig had naast mijn veeleisende en verve­lende baan. Maar die MBA werd ook voor een groot deel “moeten”. Het cur­ricu­lum stond inge­p­land en mijn trots maak­te dat ver­trag­ing geen optie voor was. Dit alles par­al­lel aan al het “moeten” dat ik mijn werk op mijn werk had. Een giftige com­bi­natie die er voor zorgde dat ik mezelf bleef oprekken tot­dat de rek eruit was. Ik kreeg een burn out én kreeg de kei­harde les dat steeds maar door­den­deren en te hard werken zich uitein­delijk wreken.

Kernkwaliteiten

En toch, ik kijk met heel veel plezi­er terug op de tijd dat ik mijn MBA vol­gde. Op alle mooie the­o­rieën, mensen en lessen die ik leerde ken­nen. Maar vooral op de opbrengst die ik totaal niet verwacht had. Mijn nieuwe sterke eigen­schap. Een kernkwaliteit.

Kernkwaliteit­en zijn de zak­en waarmee je het ver­schil kunt mak­en tussen aan je doe­len werken en daad­w­erke­lijk presteren. Mijn bovengemid­deld hoog zelf­s­tar­tend ver­mo­gen, een van mijn kernkwaliteit­en, maakt dat ik bij tegen­wind en aflei­din­gen overeind kan bli­jven staan en recht op mijn doel afga. Deze eigen­schap hielp mij in mijn car­rière, bij het opzetten van mijn eigen bedri­jf en bij het schri­jven van een nieuw boek.

In mijn boek zal ik ingaan op bruik­bare bouw­ste­nen voor jou als lei­der om meer ontspan­nen te presteren. Een van die bouw­ste­nen zijn jouw kernkwaliteit­en. Ik weet zek­er dat dit boek jou zal helpen bij het definiëren van jouw eigen kernkwaliteit­en én de andere Bouw­ste­nen voor Presteren, zodat jij in staat wordt om jouw ambities moeit­eloos te realis­eren. In het najaar zal mijn boek Lei­der­schap: Ontspan­nen Presteren in de verkoop komen.

Lees ook mijn andere blogs over per­soon­lijk lei­der­schap: Ook met bul­ten, schram­men en blauwe plekken en Iedereen kri­jgt voor een glim­lach een stral­ende lach terug